...

Oj coś mi się zdaje, że do lata to ja mam dużą szansę schudnąć. O ile będzie mi codziennie brakowało produktów żywnościowych. Najbliższa Asda znajduje się jakieś półtorej mili spacerkiem w jedną stronę. No co to dla mnie. Nic to, że po wzgórzach i dolinach, a najlepsze że do sklepu idzie się przeważnie z górki. Powrót z zakupami jest trudniejszy. Podreptałam po marchewkę, wiatr w oczy, wilki jakieś, klnąc pod nosem, bo lewa dolna kończyna szwankuje mi jak wiadomo nie od dzisiaj. Syczałam sobie nieparlamentarne słowa, ale parłam dzielnie do przodu jak mały wkurwiony czołg. W połowie drogi zrobiło mi się siebie niewymownie żal i stwierdziłam, że trzeba odnowić prawko, bo z powodu głupiej marchewki padnę na zawał i tyle tego będzie. Ale jak już się rozkręciłam to nabrałam szwungu i powrotna droga nie była mi aż tak straszna.

Gwoli informacji - gdyby nie to upierdliwe ścięgno Achillesa, któremu coś na głowie wyrosło, to codzienne spacery do sklepu byłyby czystą przyjemnością. Lubię chodzić, obywałam się bez samochodu przez całe lata. Muszę przywrócić się do pełnej sprawności, znaleźć sensownego lekarza, który zdiagnozuje problem, bo ten żel z Ibupromem można se w dupę wsadzić i podpalić. Usuwa ból na jakiś czas i tyle. A ja wstając rano z wyra ledwo na tę nogę stąpnąć potrafię, tak boli. No i szybkie marsze wykluczone. Ciekawe jak będzie z jazdą na rowerze ? Nie miałam jeszcze okazji sprawdzić.


Kot powoli oswaja się z nową dzielnią i poluje na duże rude kury, które się majestatyczne przechadzają za płotem. Kury mają dziwnie długie ogony. Jakby się kto jeszcze nie domyślił - zamiast owiec mam bażanty i całe stada srok, które śmieją się urągliwie kotu w twarz. A ten siedzi biedak na płocie i oczy ma jak pińć złotych. Za to bażanty potrafią wkurwiać jak nic innego. Lezie to powoli, ciągnąc ogon za sobą i już, już kot myśli że ma szansę, a tu podrywa się toto do lotu, ciężko jak bombowiec i z obraźliwym kwoczeniem odlatuje parę metrów dalej. Traumatyczne życie ma ten mój kot :-)

I jeszcze dla Athiny - rozmawiałyśmy ostatnio o zdjęciu jakie zamieściła u siebie. Zazdraszczam jej tych piór jak nikomu na świecie i się zaparłam. Że zapuszczę. Co miesiąc będę zamieszczać zdjęcie piórnika i porównywać. Może w ten sposób uda mi się nie zgrzeszyć wizytą u fryzjera :-)

No to raz. Marzec 2012.

I jeszcze jeden apdejt - zdjęcie z dzisiaj w świetle dziennym - taki kolor mam w rzeczywistości :-)