...

Nie wierzę, no po prostu nie wierzę, że ostatnią notkę napisałam pięć miesięcy temu. I żebym to jeszcze robiła coś konstruktywnego, wymagającego ode mnie pełnej koncentracji i uwagi. Ale gdzież tam. Dłubałam sobie spokojnie i mniej spokojnie przy meblach, czytałam książki oraz miałam ubaw z kotów. Chorowałam, zdrowiałam i znów chorowałam i zdrowiałam. Odwiedzałam przyjaciół i byłam odwiedzana przez. Zwyczajne życie. A tu nagle.

Wiosna.

Żonkile wyłażą.
Ciepło.

A ja mam w głowie świeże pomysły meblowe, bo jak ciepło, to można powarczeć szlifierką.
Szydełko poszło w kąt.

A salon wygląda teraz tak :-) Bo kobieta zmienną jest. Niestety komoda z epoki nie wlazła mi do wnęki - ale nic straconego. Znając nasze upodobania do przeprowadzek - za jakiś rok ją upchnę w innym domu :-)

Komoda co nie wlazła wygląda tak. No czyż nie piękne lata 70-te ?

I tak sobie wynajduję te perełki tak zwanego dizajnu na Ebayu, a Dochtór na mnie warczy. No ale jakieś hobby trzeba mieć. Gdzie jest powiedziane, że meble musza być na całe życie ?

I żeby nie było, że tylko o meblach. Proszę bardzo. Jak to koleżanka Klaudia powiedziała - "banda kulawego Heńka" w pełnej krasie.

No. To do zobaczenia kiedyś :-)