...

Ależ miałam noc, niech to diabli. Zaczęło się jak zwykle od bólu żołądka czy kij wie czego - jeszcze w pracy. Wróciłam do domu zgięta wpół, mamrocząc pod nosem inwektywy, bo co jak co, ale na ten ból pomaga li i jedynie bliskie spotkanie trzeciego stopnia z białym porcelanowym i miotanie wiktem. A na to nie miałam ochoty, bo co to w końcu za przyjemność. Postanowiłam przeczekać i nie bawić się w bulimiczkę. Dochtór poszedł na nocny dyżur i zostałam z niewdzięcznym żołądkiem sama - nie licząc kota. Ból nawracał falami. W przerwach pomiędzy wlazłam pod prysznic na wszelki wypadek, bo umierać na śmierdząco nie miałam zamiaru. Wyczołgałam się z brodzika, założyłam na siebie świeżo wypraną piżamę i zaległam w piernatach czekając na najgorsze. Kot chyba wyczuł pismo nosem, że Mamusja może zejść śmiertelnie - ułożył się wygodnie tuż obok mojej głowy i objął mnie łapkami. Nie powiem, rozczuliłam się niezmiernie że stworzenie takie współczujące i pociągając nosem zasnęłam, zbolała i rozżalona. O jakiejś trzeciej nad ranem obudziłam się z kotem wciąż owiniętym wokół i tak intensywnym bólem, że wbrew sobie pożarłam JEDEN Tramadol żeby bezboleśnie umrzeć. Nie wiem jak i kiedy - odpłynęłam w błogi niebyt. O szóstej obudził mnie jęcząco-drapiący kot. Podniosłam się do pozycji siedzącej i tak szybko jak się podniosłam tak szybko opadłam. Wypicie pół litra wódki na czczo byłoby pewnie mniej niebezpieczne niż ta jedna mała tabletka. Nie byłam w stanie utrzymać się w pionie, a kot jęczał coraz głośniej. Nie wiem jak tego dokonałam, ale spełzłam z łóżka i trzymając się ścian, sprzętów i wreszcie poręczy - dotarłam na parter. Drogę powrotną odbyłam na czterech. Skutki Tramadolu odczuwam do teraz. Zawroty głowy, ogólna słabość i ani rączką ani nóżką. Kiwam się na krześle jak sierota obrzygana, trzęsąc się z zimna. Wnisek z tego jest jeden - taka ze mnie morfinistka jak z mysiej dupy rajzentasza. Nigdy więcej.