...

Jestem chodzącą antybiotykową bombą. Od trzech tygodni bujam się z infekcją, która nijak nie chce odpuścić. Baby w przychodni patrzą na mnie krzywo, oraz warczą przez telefon, kiedy usiłuję się dowiedzieć o wynik posiewu. Mam ochotę im nasikać na buty, albo cos w tym rodzaju, resztką sił się powstrzymuję.
Nareszcie dzisiaj trafiłam do mądrej lekarki, która wypytała mnie o wszystko, pomiędoliła po brzuchu, pokręciła głową na poprzednie zalecenia pielęgniarki, która to pielęgniarka oczywiście postąpiła w/g wytycznych i nie patrząc na przedłużający się czas infekcji - zapisała mi inny antybiotyk tylko na trzy dni, co pomogło jak umarłemu kadzidło.

Kiedy po owych trzech dniach zadzwoniłam aby się dowiedzieć jakie to bakterie urządzają sobie w moim pęcherzu imprę z głośną muzą - dowiedziałam się, że żadnych nie ma. Może, kurwa, akurat wtedy odsypiały balangę, bo kiedy dzisiaj siknęłam z rana do sterylnego pojemnika to objawiły się w pełnej krasie, znaczy znowu imprezują. Na moje nieśmiałe protesty, że objawy nie minęły po trzech dniach - kazali mi się umówić do lekarza. A kiedy termin ? A za tydzień.

Poczułam się jak w Polsce. No prawie. Bo coś mi się wydaje, że na wizytę u rodzinnego to jednak krócej się czeka.

Ale ad rem. Tydzień oczekiwania minął, dostałam nowy antybiotyk. Do łazienki latam co kwadrans, przed każdym wyjściem z domu ciężko się zastanawiam, czy przypadkiem nie zabrać ze sobą kociej kuwety na wszelki wypadek - powstrzymuje mnie tylko świadomość, że dupa mi się do niej nie zmieści. Za małe drzwiczki.

No. To idę się wysikać.

Czuj duch.