...

Wróciliśmy. Bez strat w ludziach i oprzyrządowaniu. To były nasze najlepsze wakacje.
Dwa tygodnie słońca, ciepłego morza ( bez jeżowców) pyszna wyżerka, białe wino spijane litrami. Nic nie musiałam, NIC. Wylegiwałam się jak jaszczurka na piasku, ciągnąc przez słomkę lokalne lemonowe piwo Mythos. Przeżyłam trzydniową włóczegę po Korfu samochodem z walniętą klimą. Nie umarłam, piszcząc ze strachu, kiedy wjeżdżalismy serpentynką do Paleokastritsy, żeby obejrzeć klasztor. Przechadzałam się po marmurowych posadzkach Achillonu, Zlazłam Kerkirę wzdłuż i wszerz w temperaturze 40C.Widziałam szczątki Św Spirydiona, którego pantofel całowała niegdyś Margo Durrell :-))))  Jedyny problem stanowiły komary, które żarły Dochtora jak wściekłe - tyle dobrze , że  mnie nie tykają, chyba wiedzą, że mogłyby się otruć, albo co. Przeżyliśmy nagły atak szerszenia, albo zmutowanej greckiej osy, która była wielkości małego kotka. W trakcie odpierania ataku Dochtór urwał karnisz w pokoju oraz uszkodził sobie kolano, ale grunt, że agresora zatłukł własnym ręcznikiem. Ja w tym czasie siedziałam zamknięta w łazience i dochodziły mnie jedynie bojowe okrzyki "giń, dziwko! GIŃ!" oraz straszliwy łomot, kiedy karnisz zleciał z haczyków. Następnego dnia, kiedy cieszyłam się poranną kawą na balkonie i kontemplowałam uroki krajobrazu - zerwał mnie na równe nogi przeraźliwy ryk Dochtora, który właśnie wciągał na siebie kąpielówki. Poleciałam ratować z sercem w gardle, myśląc, że użarł go jakiś krewny tego zatłuczonego potwora, ale nie. W kąpielówkach zaczaił się nieszkodliwy pasikonik i wylazł Dochtorowi z zakamarka wprost na udo, drapiąc pazurkami. Oczywiście, greckie pasikoniki też są mutantami, ten miał jakieś dobre 7cm długości, nie licząc wąsów i był w przepięknym szmaragdowym kolorze. Złapałam go do pojemnika po jogurcie i wypuściłam na swobodę, niech biedak ma coś z życia, skoro przeżył taką traumę :-)))) Dochtorowe gacie w palemki to za dużo nawet jak dla mnie, a co dopiero dla takiego zwierzątka.

I takie to mieliśmy przygody.

Jeszcze tam wrócę.

Newcastle przywitało nas pełnią angielskiego lata. 15C i deszcz. Nienawidzę tego miasta, tego klimatu i myśl, że jeszcze przez 3 lata będę musiała tu żyć i mieszkać przyprawia mnie o dreszcz obrzydzenia. Ja chcę do YARMOUTH !!!

A najlepiej - do Grecji.