...

Wróciłam. Zdechła, nieświeża po tułaczce w samolotach i pociągach, ale wróciłam. Podróż zaczęła się o 3.45, gdzie po nieprzespanej nocy (reisefieber, a jakże!) podreptałam z Ali na punkt zborny pod hotelem Heweliusz. Okazało się, że można za jedyne 10 złotych polskich dojechać na lotnisko. A ja, głupia, chciałam wywalać osiemdziesiątaka za kurs taryfą :-))) Pan podjechał jakimś wypasionym bolidem, wrzucił moją torbę do bagażnika i kurtuazyjnie dźwi otworzył. I jak Dochtoru kocham - 10 złotych polskich uiściłam! A, muszę dopisać. W hali odlotów bawiła pielgrzymka pań, w wieku grubo pobalzakowskim pod dyrekcją trzech w koloratkach. Starałam się nie słuchać o czym konwersują panie, ale jak jedna z nich palnęła coś o kościołach, które nie są nasze tylko inne a powinny być nasze, to z trudem powstrzymałam się od komentarza. Wmeldowałam się do samolotu i odpadłam. Dwie godziny lotu przespałam w zasadzie błogo, bo błogość zakłócona bywała rykiem dwulatka, któremu chętnie ukręciłabym łeb, albo posadziła na skrzydle. Nie jestem empatyczna po nieprzespanej nocy, zresztą, każdy obecny wie, że do wrzaskunów mam stosunek przeciwpołożny i uciekam w pizdu, jak najdalej od źródła dźwięków, potykając się o własne zęby jadowe. Przetrwałam lot i jak zwykle obserwowałam drwiąco rodaków, którzy zaczęli się zrywać z foteli i odpinać pasy bezpieczeństwa sekundę po wylądowaniu. Noszkurwa. Ani to wcześniej nie wysiądzie, ani oknem nie wylezie - po kiego chuja zachowuje się jak debil nie rozumiejący komunikatów ? Podobnie się rzecz ma z telefonami komórkowymi. Trzeba OD RAZU wysłać wiadomości, bo sekunda zwłoki zaważy na losie wszechświata. Z permanentnym już wkurwem polazłam do hali przylotów, okazałam beżowemu paśport i polazłam szukać walizki. I znowu to samo. Przy konwejerze - sceny dantejskie. Nie można bez wchodzenia komuś na głowę i deptania po nogach poczekać spokojnie aż czemodan podjedzie. No nie można. Bo każda sekunda zwłoki znów zaważy na losie wszechświata. Wyczołgałam się na zewnątrz, odpaliłam miętowego, anorektycznego LM-a i znów się wkurwiłam. Bo zamiast siedzieć u Szeherezady z tym LM-em - stałam oparta o brudną barierkę na lotnisku Luton. Powlekłam się smętnie na przystanek, walizka ważyła chyba ze 150 kilogramów, torba podręczna drugie tyle. Dotelepałam się do autobiustu, tenże dowiózł mnie i moje mienie na stację kolejową. Pociąg na Świętą Trzustkę* miałam za 10 minut. No to hajda z walizkami - schodami w górę, schodami w dół, bo winda dowiezła mnie nie tam gdzie trza. Wpakowałam się do wagonu, lokując torbę i walizkę na własnych stopach, bo miejsca nie było. Wysiadłam na Świętej Trzustce i zonk. Metro nie jedzie. Uskuteczniają prace naprawcze i bezpośrednio na Liverpool Street się nie dostanę, choćbym bardzo chciała. Złapałam za telefon i dzwonię do Osobistego. Osobisty pracuje w metrze w charakterze wozaka i zna je jak własną kieszeń. Dyrektywy zostały wydane. No to dawaj Gośka, dawaj! Co to dla nas! Schodami w górę, schodami w dół. Jeden pociąg, drugi pociąg w miedzychwycie znowu - schody. Tym razem li i jedynie w górę. W dodatku - kręcone. Miałam nieodpartą ochotę zrzucić toboły z wysokości i śmiać się jak wariat. Wpadłam na stację Liverpool i odetchłam. Pociąg do Norycz stał na peronie 11 i czekał. Resztką sił dowlekłam się na przodek pociągu, do plebejskiej 2 klasy. Usiadłam, złozyłam skołatany łeb na przeklętej walizce i zasnęłam jak kamień. Obudziłam się równo dwie godziny później, kiedy pociąg wjeżdżał na stację Norycz zalaną światłem słonecznym jak w kiepskim melodramacie. Oczekiwanie na pociąg do Yarmouth umiliła mi kawa z automatu i kolejny, chudy LM. Dom mię powitał o 13.30 czasu lokalnego. W dźwiach stał Dochtór. Bez kota. Bo kot wybył. I tak to. * W zasadzie jest St Pancras czyli Święty Pankracy, ale skoro pisownia Pancras i pancreas bardzo podobną się wydaje, to na wieki wieków będę wysiadać na Świętej Trzustce. Amen :-))))