...

Oj zaniedbuję blogunia, zaniedbuję. Ale czas mi się jakoby skurczył. Chociaż wstałam o jakiejś siódmej rano i tak nie zdążyłam wszystkiego, co zaplanowałam, zrobić. Za to góra prasowania zniknęła jak sen jakiś złoty. Powaznie się zastanawiam nad zatrudnieniem kogoś, kto kocha to zajęcie, bo mnie każdorazowy rzut oka na żelazko i deskę doprowadza do spazmów i histerii. Trauma lądyńskiej sprzątaczki jak nic. Oczywiście, każdy przyjezdny w tym kraju zaczynał albo od mopa albo od zmywaka, szczegolnie w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia, kiedy mozna było pracować li i jedynie na czarno, a studenci mieli wyznaczony limit legalnych godzin, do bodajże 12 na tydzień. Tyle z tego było kasy co kot napłakał i nie poznałam NIKOGO, kto z tych legalnie wypracowanych godzin potrafił się utrzymać. Każdy dorabiał. Ci, którzy znali jezyk - stawali najczęściej za barem w pubach, ci, którym język Szekspira był obcy lub bali się otwierać gębę - stali albo na zmywaku, albo łapali sprzątania prywatne. Ooooo, a z tymi ostatnimi to nie taka prosta sprawa była. Każda sprzątaczka pilnowała swoich sprzatań jak oka w głowie. Dostać po kimś, kto wyjeżdżał tzw: komplet, to była pełnia szczęścia. Nie napiszę, jak długo żyłam białym chlebem i fasolką w pomidorach za 9 pensów, oszczędzając na fajkach i na czym się tylko dało. To były bardzo chude miesiące o których wolałabym zapomnieć. W końcu uzbierałam sobie tyle godzin sprzątania, że wystarczalo na czynsz dla Cygana (komuna na Shepherds Bush) papierochy i marne żarcie. Komuna to dopiero był szok dla takiej wymuskanej jedynaczki jak ja. Jakby mi kto w pysk dał. Spałam w jednym pokoju z dziewczyną, która chrapała jakby jej za to płacili podwójną stawkę, obcinała pazury u nóg siedząc na dywanie - strzelając szponami na wszystkie strony. Drugi współlokator - śmierdział rybą, niemytym pindolem i restauracją w której pracował. Miał szare zęby i nikt nie chciał obok niego w kąciku wypoczynkowym siadywać. Oskarżył mnie kiedyś, że ukradłam mu zdjęcia z wycieczki do Hyde Parku. Bo tak się zdarzyło, że na dwóch zostałam uwieczniona razem z Najlepszą i nim. Napadł na mnie wtedy razem ze swoją dziewczyną, zmieszali mnie z błotem, nie dając nawet szansy na obronę. Czułam się jak zaszczute zwierzę. Pamiętam, ze przepłakałam całą noc. Zdjęcia znalazły się nazajutrz, okazało się, że ktoś je zgarnął ze stołu i schował do szafki w kuchni. Żadne z tej dwójki mnie wtedy nie przeprosiło. I wtedy poznałam Osobistego. Nie wiem, czy to była czysta desperacja, żeby się wyrwać z tego polskiego piekła, ale kiedy tylko zwrócił na mnie uwagę - polazłam za nim jak w dym. Gówno mię obchodziło, że ma syf w domu i że uwielbia gry komputerowe. Mógł być seryjnym mordercą. Mógł być nawet księciem Karolem. Waliło mnie to równo. Mogłam się wyprowadzić z tego pieprzonego kołchozu, gdzie panoszył się Śmierdziel, gdzie kibel był zawsze obszczany dookoła przez naszych kochanych kolegów, mających problemy z celnością, a dziewczyna Śmierdziela udawała udzielną księżniczkę. O bożesztymój, jaka to była POPIERDOLONA jednostka... Kurdupel, niższy ode mnie, na krzywych i grubawych nóżkach, mający o sobie wysokie mniemanie. Była najmądrzejsza, najpiękniejsza i miała, jak sama twierdziła "aksamitne ciało". Należało jej bić pokłony, składać w darze pachnidła i te inne. Dziwne było tylko to, że tworzyła ze Śmierdzielem parę. I nie przeszkadzało jej, że Śmierdziel szczał w nocy do butelek po coca-coli i namiętnie śmierdział. Być może powodem dla którego znosiła te fetorki był fakt, że rodzice Śmierdziela byli dobrze sytuowani i handlowali ciuchami na bazarze pod Łodzią. Oesu. Epistoła mi wyszła a miało być, dlaczego nienawidzę prasowania. To ja już lepiej pójdę. Ale jedno napiszę. Polak Polakowi na obczyźnie wilkiem jest. I to fakt niezaprzeczalny. Kolejne przypadki pewnie jeszcze kiedyś streszczę. A tera idę spać. Z kotem. I z Dochtorem. Który nie śmierdzi i nie szcza do butelek, abuehehehe :-))))))))))))))))