...

Oj nieuchronnie zbliża się dzień moich, ekhm, szter...yyyy...drgich urodzin i jak tak patrzę wstecz na moje życie to widzę, że gdyby nie pewne osoby, to byłabym mdła jak legumina z buraków. Rodzice - wiadomo, tu nie ma nad czym dyskutować, przekazali mi w spadku to co najlepsze a i to co najgorsze - czyli między innymi - wrodzoną złośliwość (mam nadzieję, że podszytą inteligencją :-))) i pewną dozę bezczelności, która czasem w życiu się przydaje, bo nie lubię, jak mi kto bezkarnie pluje do zupy. Albo używa bez pytania mojego faceta, czy szczoteczki do zębów. Jak to Szeh mówi - daję wtedy w kły i się nie certolę. Asertywność 10. I nie ma, że boli. Wiem, że Maman chciała we mnie widzieć różowego aniołka w falbankach, a w pakiecie dostała półdiablę weneckie z temperamentem i wiecznie poobijanymi kolanami. Kiedyś wyniosłam cichaczem pokrywę od pralki Frania na dwór. Bo sanki słabo z górki niosły. Miałam niecałe pięć lat, ale pomysły, jak widać, twórcze. Zamiast siedzieć grzecznie na chudym wówczas dupsku i bawić się lalkami - latałam po podwórku z bandą chłopaków i strzelałam z patyka do wroga. Nie miałam koleżanek, wolałam męskie towarzystwo ( abuehehehe, zostało mi to do dziś) aż do chwili, kiedy pod koniec VII klasy zupełnie przypadkowo zaczepiłam na jakimś apelu dziewczynę, która miała na szyi rzemyk z przepięknym, końskim łbem z brązu. Oczywiście łeb był w miniaturze, a nie naturalnej wielkości. Zaczepiłam, bo po pierwsze był KOŃ, a wtedy za konia to nie tylko królestwo, ale ostatnią kostkę cukru bym se od żarłocznej gęby odjęła, a po drugie - dziewczyna miała długie włosy. A ja mam na punkcie długich włosów u kobiet obsesję. Bo sama się nigdy takowych nie potrafiłam dochować. I przepadłam. To była pierwsza, prawdziwa przyjaźń. Taka świadoma. Nie jakieś śmichy-chichy i wpisywanie się do pamiętników. Stałyśmy się nierozłączne na ile to było możliwe. Nasze matki kiwały glowami z politowaniem ( oj ty gupia, ty) kiedy urządzałyśmy zbiorowe protesty i nie chciałyśmy spędzać wakacji oddzielnie. Nocowałyśmy raz u jednej, raz u drugiej. Piosenki Beatlesów skrzypiały nam na starym Kasprzaku lub Grundigu - a my, zasłuchane w lennonowska chrypę w "Twist and Shout" siedzialyśmy na podłodze i płakałysmy rzewnie, że go jakiś dupek Chapman ustrzelił. Plakatami w/w miałyśmy jednakowo wytapetowane ściany. W celu zdobycia tychże udawałysmy się w soboty na tak zwany szaberplac w Katowicach. Podejrzane jednostki handlowały tam wszystkim co popadnie, w tym plakatami z Bravo i nielegalnie kopiowanymi kasetami. Kupowałyśmy dwa identyczne plakaty i jedną kasetę, którą później się przegrywało. Dzieliłyśmy się wszystkim, co dało się podzielić. Na pierwszych współnych wakacjach podkradałyśmy Babci papierosy Marlboro i paliłyśmy je ukradkiem gdzieś w lesie za domkiem letniskowym. Jednakowo kochałyśmy teatr i jazdę konną. Złożyłyśmy papiery do tego samego liceum. Nieważne, że całe życie miałam kłopoty z matematyką. Zdałam do mat-fizu, bo ona tam zdawała. I za przerwę w naszej przyjaźni mogę winić matematykę. Li i jedynie. Bo ze mnie taki (eu)geniusz matematyczny, jak z mysiej dupy rajzentasza. Odpadłam. Odeszłam najpierw z klasy, później zupełnie zmieniłam szkołę. I przyjaźń przycichła, skurczyła się jakoś. Ona nadal udzielała się w naszym teatrze pantomimy (tu pozdrawiamy Irka Krosnego, hello ziom :-)))), mnie się jakoś przestało chcieć. Chociaż kiedyś obydwie miałyśmy świra na punkcie ruchu hippie, łaziłyśmy obwieszone koralikami i w szmatach farbowanych własnoręcznie w garnku - ja jakoś bardziej wsiąknęłam w to towarzystwo. Pierwsze koncerty na Rawie Blues i koncerty Dżemu. Olewanie szkoły. Generalne "manie w dupie". I trochę żałuję, że w pewnych momentach nie było jej przy mnie. Chociaż, gdyby nie to nasze rozstanie - nie poznałabym innej Najlepszej. Ale o tym moze innym razem ? A teraz chcę Ci Kasiu podziękować. Za tamten czas. Za rysowanie komiksów z jamnikami. Za zegarek, który zrobił "plum i ni ma" na pomoście w Czaplinku. Za niemalże udane, choc niezamierzone samobójstwo w stodole u wujka Staszka :-))) Za wspólne nieodśpiewanie drugiej zwrotki "Podmoskiewskich wieczorów" na akademii ku czczi :-))) I za to, że byłaś i nadal JESTEŚ bardzo mi bliska. Jak się okazało - po wielu latach nadal rozmawiamy tak, jakbyśmy się rozstały dopiero wczoraj. I dla takich momentów naprawdę warto żyć :-)