...

Będzie smutno i refleksyjnie. Taka data, taki dzień. 16 lat temu stałam przed wejściem do Szpitala Wojewódzkiego. Padał zimny deszcz a wiatr przenikał mnie na wylot. Trzęsłam się nie tylko z zimna. Paliłam papierosa, nieuważnie strzepując popiół do dużej, metalowej popielnicy. Nie pamiętam o czym wtedy myślałam. Patrzyłam na prawie pusty przyszpitalny parking, jacyś zapóźnieni przechodnie śpieszyli się do domów, życie trwało,- a mnie w tamtym momencie walił się świat. Na czwartym piętrze szpitalnego gmaszyska rozgrywała się moja osobista tragedia. Przyznaję. Wtedy chciałam uciec. Stąd ten papieros, marna wymówka. Nie można uciec przed bólem. Nie można uciec przed śmiercią. I zrozumiałam. Że to jeszcze kilka minut, może kwadrans. A ja tchórzę. Chowam głowę w piasek i udaję, że mnie nie ma. Tego czasu nikt mi nie zwróci. Wbiegłam do holu, winda czekała. W szpitalnej sali półmrok. Butla z tlenem cicho syczała. "Mamo, jestem przy Tobie" I zostałam do końca. Kochana moja. Nawet po 16 latach ból nie traci na sile. Ale uśmiecham się przez łzy. Ten moment kiedy odchodziłaś, a ja głaskałam Cię po włosach i twarzy, nie wierząc, że to już - paradoksalnie dał mi siłę, którą noszę w sobie do dziś. 28-10-1994 godzina 22.28 28-10-2010 godzina 22.28 Mamo. Kocham Cię. I zawsze będę.