...

Będzie notka użalająca się. Tak jakoś wyszło, że kolejne Święta spędzę sama, nie licząc kota. Nie żebym zaraz pomstowała na Dochtora, który aktualnie znajduje się w drodze na lotnisko, ale trochę nastrój mi siadł. Tak, wiem, Dochtór z rodzicami Świąt nie spędzał od przedwojnia i należy mu się jak psu zupa ten czas z rodziną, nie powinnam smęcić. A smęcę. Chociaż Święta u mnie nie mają już od wielu lat podłoża religijnego to mam zakodowane, że nikt w Święta nie powinien być sam. Bo to ponoć czas radości, umacniania rodzinnych więzi, dwanaście potraw i prezenty pod choinką. A u mnie co ? Choinki brak. Potraw wigilijnych brak Z potraw świątecznych mam składniki na bigos, który nie wiem czy zrobię. Rodzinne więzi poszły do lasu, a raczej na lotnisko Luton. Radość z czterech nadchodzących dni zaiste sięga zenitu, bo to dni największego, ekskjuzemła, zapierdolu i dwa dni Świąt mi tego ni cholery nie zrekompensują,- zwyczajnie prześpię je ze zmęczenia. I jeszcze wisi nade mną strach. Strach wielki o kota. Wystarczy, że zostaję sama w domu, a czarne scenariusze przychodzą mi do łba na wyścigi. Przetrwam jakoś do 28-go. Nie mam wyjścia.