...

Wypadałoby trzasnąć nową notkę z Nowym Rokiem. No to trzaskam. Dzisiaj był dzień na kompletne leniwienie się. Od rana - rozkocudany łeb, suknia plugawa, hektolitry herbaty, Harry Potter - czyli odmóżdżacz i polegiwanie na Ektorpie z kotem. I gryząca tęsknota. Cholera, myślałam, że łatwiej zniosę rozstanie, a tu zonk. Pusto w domu i jakoś nic nie ma sensu. Rozumiem Dochtora. Po półrocznym zapierdalaniu w pracy należy mu się urlop. I należy mu się czas z rodziną i przyjaciółmi, których przecież DLA MNIE zostawił. I nie powinnam truć dupy, tylko powinnam być twarda jak Roman Bratny. Ale nie wychodzi mi, no nie i już. Nie rozklejam się i nie ślamrzę, ale obijam się bezsensownie o sprzęty, łapię rękaw Dochtorowego szlafroka wiszącego na drzwiach od łazienki i wtulam nos w granatową puchatość. Sentymentalna gęś :-) Na dobrą sprawę - mało czasu spędzamy razem. Jedynie niedziele są wspólne o ile jakiś dyżur nie wejdzie w paradę. A i tak Dochtor siedzi z nosem w książkach. No ale jest. Jest i mogę znienacka podejść i go ćmuchtnąć :-))) Albo użreć. A teraz ? Kot się nie da ćmuchtać, bo od razu łapie mnie pazurami za łeb, a w gryzieniu jest szybszy i lepiej wyekwipowany jakby. No to siedzę i piję kolejny kubeł herbaty, która faktycznie jest lekiem na cale zło. A z postanowień noworocznych ? Nie ma ich. Niech ten rok będzie tak udany jak poprzedni. Bo wydarzyło się dużo dobrego - chociażby przyjście Morynia, przeprowadzka nad morze, spotkanie Szeh i Laury - to te trzy najważniejsze dobre wydarzenia. I to, że moi przyjaciele nadal są moimi przyjaciółmi. I niech tak pozostanie. To idę się powtulać w szlafrok. A co se będę żałować. Dochtoru, Ty wiesz ;-) Aaaaaaaaaaaaaaaaa, byłabym zapomniała :-) 29-go nadlatam do Miasta :-) I niestraszne mi mrozy i zawieje. Zamiecie takoż nie :-)