...

Zastanawiam się, czy ta zima i ponurość zdążą minąć, zanim się kompletnie pogrążę w depresji ? Zazdroszczę Szeh zimy i śniegu, też by mi się gęba cieszyła na taki widok, a tu co ? Szaro. Chmury. Rano wstaję - ciemno jak w dupie. Wracam z pracy - ciemno jak w dupie. I zimno. Poszliśmy z Dochtoru na spacer brzegiem morza, ja ciągnięta jak cielę na rzeź, mieląca inwektywy pod nosem. Mewy się drą, wiatr z piaskiem prosto w zęby. Wrociliśmy - padłam jak ścięta na ektorpie i zdechłam na trzy godziny. Można mnie było związać, zakneblowac i wynieść. Wstałam z wkurwem na ustach, bo jedyny wolny dzień przepadł jak sen złoty. I jeszcze jedno. Jak mi Szeh nie załatwi fryzjera, to dam Dochtorowi nożyczki i zamknę oczy. I będę myślała o Anglii. Moje włosy żyją własnym życiem, konkursowo mając w podogoniu moje prośby i groźby. Wizja zapuszczenia bujnych splotów jakby odchodzi w niepamięć. Będę musiała kobiecość nadrabiać cyckami. I że tak powiem - chuj. To nadrobię. :-))) Nawet kot jest obrażony na cały świat. I tak to.