...

Korzystam z wolnego czasu. Siedzę, czytam, piję herbatę w ilościach szkodliwych dla zdrowia, międlę kota i odpoczywam. Doceniam niedzielę. Doceniam piątek. Doceniam moje dni wolne. Nic to, że chałupa przypomina pobojowisko. Nic to, że pranie stoi za mną i stuka mnie w ramię. Żelazko to wróg. Nie będę tracić czasu na pierdoły. Doskonale udaje mi się NIE ZAUWAŻAĆ brudnych okien. Generalnie w podogoniu mam porządki. Tym bardziej mam w podogoniu, bo lewy bark, który kiedyś sobie porządnie stłukłam podczas spektakularnego spierrr...spadnięcia ze schodów - znowu daje znać o sobie. I psiakrew, BOLI. Dziś po przydźwiganiu siat z Morycona po raz pierwszy złamałam zasadę i obudziłam śpiącego po nocnym dyżurze Dochtora. I oznajmiłam, że jak nie kupi ZARAZ jakiegokolwiek rzęcha, to bez pardonu odgryzę mu głowę. Bo dość mam już wleczenia za sobą wyładowanych do wypęku toreb ekologicznych wielokrotnego użytku. Słabnę na finiszu, ze sklepu mam pod górkę, jak już się dowlekę resztką sił pod drzwi to na ust korale cisną mi się słowa nieparlamentarne i ogólnie uznawane za obraźliwe. Na widok supermarketów dostaję szczękościsku i warczę. A warczę jeszcze głośniej, kiedy na rzeczone zakupy marnuję kawałek wolnej niedzieli. Która mija właśnie jak sen złoty. To idę po kolejną herbatę. Dochtor w poniedziałek wyjeżdża do Lądynu. Do Royal College of Anaesthesia. Na szkolenie. Czterodniowe. I znowu zima mija, a ja niczyja - chciałoby się rzec. Ciekawe, czy następny weekend uda się nam spędzić razem. Dobrze, że mam kota. Przynajmniej mruczy, zaraza.