...

Szósty czerwca zawsze wywołuje u mnie wzruszenie, a od kilkunastu lat bolesny skurcz w sercu i bunt. Pewnie do konca życia będę odczuwała w tym dniu żal i smutek,- pomieszany z falą ciepłych wspomnień. I zapiekłą wściekłość na życie i los. Bo stanowczo za krótko mogłam się tym dniem cieszyć. Tylko 28 wiosen, lat, jesieni i zim. I przez pierwsze lata nawet nie zdawałam sobie z tego sprawy. A przecież gdyby nie ten dzień - nie byłoby mnie tutaj, nie pisałabym tych słów, nie istniałabym. Bo 80 lat temu urodziła się moja Mama. Od piętnastu lat mogę jedynie wysyłać życzenia gdzieś tam, w przestrzeń. Nie znam dokładnego adresu. Ale myślę, że Ona wie, że pamiętam. I pewnie do teraz się śmieje z jednego prezentu, który jej sprawiłam, będąc nieletnim dziewczęciem. Nie wiem, czy moja fantazja poszła wtedy w złym kierunku, czy może wydawało mi się, że ten dar będzie dla Mamy czymś wyczekanym i upragnionym. Przyjęła go z uśmiechem na twarzy i zachwytem, a pewnie miała ochotę zgiąć się wpół i popłakać się w ataku śmiechu. Dwie pary ciepłych gaci z nogawkami, w kolorze zdechłego różu.... Kobiecie tak eleganckiej i zadbanej jak moja Mama trafiły się reformy z anilany. Wybacz Mamo :-))) Myślę, że i tak te materialne prezenty nie miały dla Mamy wielkiego znaczenia. Liczyła się tylko pamięć i moja miłość, której nie można przecież przeliczyć na ileś tam par majtek, pończoch, czy czerwonych szminek. Miałam wspaniałą Matkę. Mądrą, ciepłą i czułą. Niesamowicie cierpliwą. I z paskudnym, wybuchowym charakterkiem, który odziedziczyłam, a który dawał o sobie znać w momentach braku niesamowitej cierpliwości :-))) Matkę, która urodziła mnie mając prawie czterdzieści lat, wiedząc, że szanse na donoszenie ciąży są równe zeru i że grożą jej komplikacje. Kiedy się urodziłam i przez pierwsze pół roku nie wychodziłam ze szpitala - potrafiła ściągać na konsultacje najlepszych pediatrów i nie przyjmowała do wiadomości, że czegoś się "nie da". I tak było przez całe nasze wspólne życie. Z nią wszystko było prostsze i wykonalne. Tak bardzo mi jej brakuje. Kiedy śni mi się czasem, taka żywa, roześmiana - budzę się z płaczem. Bo nadal ją kocham tak mocno, że aż boli. Wszystkiego Najlepszego Mamo.