...

No nie wiem, czy to jakieś fatum, czy kichuj, ale te wakacje upływają mi na radosnych marszach, jak nie po Wrzeszczu, to po Gdyni. Pojechałam się spotkać z Rodzicielami Dochtora, przy okazji wciągnęłam pyszne lody z truskafkami i bitą śmietaną, a po spacerze na Kamienną Górę - obiad w knajpie. I znowu uskuteczniałam radosne marsze, tym razem w stronę portu, mariny i tym podobnych atrakcji. Rodziciele i Dochtor odwieźli mnie do Miasta i niespodzianką nie było, że poszliśmy na mały spacerek nad Motławą. A tam - zatrzęsienie Portugalczyków w charakterze turistas (copyright Szeherezada). Było ich mrowie a mrowie a wszystkie po portugalsku szwargocą. Na Mariackiej tłum. A w tle smętnie zawodziła poetycka grupa pod wezwaniem i zbierała do futerału pieniążki. Ociec Dochtora dał pięć złotych. Ja nie dałam, bo wcześniej 200 zł przepuściłam beztrosko w księgarni. Po powrocie w domowe pielesze odkryłam dorodny pęcherz na pięcie. A przecież nie szłam na pielgrzymkę do Częstochowy. Morynio od wczoraj w pierdlu. Pewnie tęskni i mraucy, a mnie serce pęka. Aha. W Gdyni zatrzęsienie kotów morycowego typu. Obrodziły latoś. A teraz idę tworzyć naleśniki ruskie. Albo legnickie. Jak kto woli. Coś czuję, że po powrocie do domu zajeżdżę orbitreka tak, że mu pasek pęknie. Dupa póki co siedzi cicho i gabarytów nie zmienia. Ale kto ją tam wie. Zdradliwa gadzina, znam ja nie od dziś i nie wierzę jej jak psu. Niby nic, a później postronne osoby obrywają guzikiem moich dżinsów. To może ja pójdę na spacer ?