...

Kot już w domu, po małych zawirowaniach. Osobisty zaofiarował się wczoraj, że Maurycego odbierze dziś rano, bo ma kilka dni urlopu i przez jeden dzień może się nim zaopiekować. Chodziło też o kasę, bo gdyby Morynia odebrał przed 9.30 - to nie musiałabym płacić za ten konkretny dzień. Tym sposobem zaoszczędziłabym jedyne 16 funciaków, ale lepsze to niż nic, a kociambrowi przypadłoby mniej stresu w pakiecie. Zawszeć to lepiej na swoim łóżku niż w pierdlu, conie. No to rano dziarsko wysyłam wiadomość do Osobistego, czy kota odebrał. Za chwilę odczytuję na wyświetlaczu "niestety nie, bo zapomniałem, że jadę na ryby" O kurwasz. Zagotowałam się. Dzwonię. A ten jak zwykle się plącze w zeznaniach. Raz, że jadą jak kolega z pracy wróci, raz, że jadą bo kolega ma wolne. Naprawdę, jak już pierdoli jak potłuczony, to niech sobie scenariusz napisze w podpunktach i się go trzyma, bo ja potrafię słuchać i szczegóły nie mają prawa mi umknąć. Innym objawem że kłamie aż mu się z zadu kurzy, jest podnoszenie na mnie głosu, czego nie ścierpię. Pierdyknęłam słuchawką, o ile można tak nazwać naciśnięcie czerwonej słuchawki. Za chwilę dzwoni i mówi, że pojedzie po kota i że żywinę oporządzi. Tyle dobrego. Jak przylecę jutro do domu, to zaczynam na serio sprawy rozwodowe, bo dłużej tego gościa nie zniesę. Odprawiłam się już - waleszka ważyła 21 kg, pan był tak miły, że przymknął oko na ten jeden kilogram. Musiałam zostawić kilka sztuk odzieży i obuw sportowy, Dochtor wziął jakieś 10 kilo książek, a ja część wpakowałam w waleszkę a część w bagaż podróżny. Wracając z odprawy zboczyłam z trasy. Jakoś tak odruchowo. Efekt - cztery cegły więcej. Ratonku. A po połedniu wszakże mam do Gdyni się udać. I będę lazła Świętojańską. A tam Empik jak byk. Bogowie chrońcie, bo mnie wydziedziczą.