...

Nie mogę przyjeżdżać do Polski z pieniędzmi. No żywcem nie mogę. Miałam ci ja w portfeliku 250 złotych polskich. Ostatnie póki co, bo reszta jeszcze płynie przez kanał. No i z tych 250 złotych polskich ostało mi się 3 złote polskie. Nienienie. Nie kupiłam butów. To już byłoby przegięcie i TRAUMA dla Beaty, ona chyba się boi wejść do mnie, bo obuw ją napada. Kupiłam książki. Jak wpadłam do antykwariatu na Kowalskiej to zaginęłam dla świata i ludzi na dobre trzy godziny. Wyniosłam stamtąd obfite łupy. Jakieś dziesięć kilo książek. Później poszedłam do pełnopłatnej księgarni i znowu zagarniałam z półek. Powiem tak. Odkąd pamiętam książki były obecne w moim życiu. Czytać nauczyłam się mając jakieś cztery lata. Matka sadzała mnie z książką w wiklinowym foteliku i nagle stawała się kobietą wolną, bo dziecko przestawało istnieć. Ani nie pisnęło. Cały pieczołowicie zbierany księgozbiór, ten Rodziców, później mój dziecięcy i młodzieżowy nie był stawiany na półkach dla ozdoby. Był czytany. Kupowanie książek było dla mnie czymś tak naturalnym jak kupowanie chleba. Powiedziałabym, że było tak samo ważne. Kiedy wyjechałam na Wyspy - wszystkie te książki pieczołowicie spakowałam w porządne kartony i umieściłam w piwnicy u Najlepszej. Mówiąc piwnica - nie mam na myśli zawilgoconego, ciemnego pomieszczenia, bo akurat TA piwnica była jasna, sucha i przestronna. Wiedziałam, że kiedyś wrócę po mój zbiór. Najlepsza miała baczenie, sama ma lekkiego pierdolca na punkcie książek i bywało tak, że niektóre pozycje wydzierałyśmy sobie z zębów niemalże. Ale Najlepsza wyjechała do Szkocji, zostawiając cały majdan pod opieką teściów. I kiedy w zeszłym roku nareszcie mogłam zabrać co moje - cieszyłam się jak dziecko. Gówno tam. Było włamanie. Wynieśli wszystko. Moje książki też. Byłam tak wściekła, że widać było iskry idące uszami. Gdybym dorwała tą kreaturę, to rozdarłabym na strzępy. Pewnych książek już nie odzyskam. Tych z dedykacjami. Prezentów od Rodziców. Nagród w konkursie piosenki na koloniach i nagród za dobre wyniki w nauce. To nie były białe kruki, wiem. Ale dla mnie miały wartość sentymentalną. I jak pomyślę, że może na jakiejś półce w antykwariacie stoi książka z imienną dedykacją dla mnie, to robi mi się przykro. O ile te książki nie poszły na makulaturę, o tym nawet nie chcę myśleć, bo robi mi się lodowato we wnętrzu. Dlatego szperam po antykwariatach. Dlatego pierwsze kroki po przylocie do Polski kieruję do księgarni. Bo poza zwyczajną miłością do książek - mam nadzieję na odbudowanie mojego zbioru. Dziś w antykwariacie dorwałam "Naszyjnik Królowej". Takie samo wydanie, tylko pachnące jeszcze farbą drukarską, dostałam od Ojca. I cieszę się jak gwizdek. A tej szui, co mnie okradła, życzę serdecznie, aby się w trumnie zesrała. Amen Ps: A przez moją miłość do książek niemal życia nie straciłam. Dopadłam w szkolnej bibliotece "Przygody Filonka Bezogonka" i nie mogąc się doczekać, zaczęłam czytać idąc. I dowaliłam do drzewa, bo szłam na ukos przez trawnik w parku :-)))))