...

Przez to wczorajsze zawirowanie z wyjazdem, pół nocy miałam w plecy. Nie mogłam spać. Rano z lusterka wyjrzała dorodna zmora. Stara jezdem i w moim przypadku sen faktycznie służy urodzie. Jeżeli nie prześpię ośmiu godzin, to rano nie nadaję się do życia. Ze słodyczy najbardziej kocham sen. Od dziecka. Katorgą było poranne wstawanie do przedszkola, gdzie o 6.30 ubrana przez rodzicielkę w gryzące rajstopki, co powodowało dodatkowy stres - kiwałam się na kuchennym taborecie jak dziecko z chorobą sierocą. Błagałam, żeby pozwolono mi zostać w domu, bo to równało się natychmiastowemu walnięciu się w ciepłe jeszcze piernaty. Niestety. Ciągnięta przez Mamę za rękę jak skazaniec - potrafiłam zasnąć w drodze do placówki zwanej przedszkolem. Zasnąć idąc. Fakt, że moja mama była typem skowroneczka, który zrywał się bladym świtem z pieśnią na ustach i od razu wchodził na wysokie obroty, nie pozostawał bez znaczenia. Bo nie mogła biedaczka zrozumieć, że jej krew z krwi i kość z kości nie potrafi cieszyć się z tego, że oto nastał nowy dzień. Kiedy przebojem stała się piosneczka "Jak dobrze wstać skoro świt" do katorgi wczesnego wstawania dołączyła jeszcze jedna krzywda. Albowiem kochana Mamusia wkraczała rano do pokoju dziecinnego z tą pieśnią na ustach, a nie można tu pominąć milczeniem mamusinych zdolności wokalnych. One nie istniały. Do dziś jest niewiadomą po kim odziedziczyłam głos jak słowik, wykorzystywany na każdej akademii szkolnej i na każdych koloniach lub zimowiskach. To, że nie po mamusi, jest jasne jak dupa anioła. Fałsze poranne jakie uskuteczniała zbudziłyby umarłego. Ja ładowałam głowę pod poduszkę i zatykałam uszy starając się urwać chociaż kilka minut błogości. Czas szkoły podstawowej i pierwsze klasy liceum praktycznie nie różniły się od czasów przedszkolnych. Moje umiłowanie snu i niechęć do porannego wstawania pozostawały niezmienne. Szczególnie, że dwa razy w tygodniu lekcje zaczynały się o 7.10 a jedyny autobus odjeżdżał o 6.28. Można sobie obliczyć o jakiej nieludzkiej porze musiałam wstawać.Jakby tego było mało - dwie pierwsze lekcje to była matematyka. Ale kiedy dyrekcja mego szanownego liceum postanowiła pod byle pretekstem pozbyć się ze szkoły wrogiego elementu, nastały dla mnie błogie czasy. Bo to ja byłam tym elementem i pewnego zimowego dnia zasugerowano mi, wcale nie delikatnie, żebym wzięła papiery i spadała w podskokach. Spadłam w objęcia Liceum Zaocznego i od pierwszego dnia zaczęłam wznosić modły dziękczynne. Bo zajęcia odbywały się po południu i tylko trzy razy w tygodniu. Przypuszczam, że z tej wdzięczności skończyłam edukację w tej szkółce z wyróżnieniem i pochwałami wpisywanymi do indeksu (mieliśmy takowe, mam swój do dzisiaj) co semestr. Nastały czasy pierwszego małżeństwa. Nie wiem, skąd mój pierwszy ex wydłubał pomysł, że ukochana żona ma wstawać rano, aby zrobić mężowi kanapki, bo ma to świadczyć o głębokim uczuciu, ale wydłubał. Do pracy wstawał o 4.45. Ja wstawałam z kurwami na ustach o 5.00 i warcząc robiłam mu te pieprzone kanapki. Uczucia, owszem, gotowały się we mnie, ale na pewno nie była to miłość. A, zapomniałam dodać, że oprócz tych kanapek miałam jeszcze pożegnać go w drzwiach i na dokładkę - pomachać mu z okna na dowidzenia. Po czym mogłam rzucić się w objęcia Morfeusza na niecałą godzinę, bo wstawałam do pracy o szóstej. Jeżeli jeszcze ktokolwiek miał wątpliwości, dlaczego się z nim rozwiodłam, to już powinien ich nie mieć. Koszary przy takich porankach to sanatorium jest. Oczywiście, że te poranne śniadania miały bardzo krótki żywot. Zbuntowałam się i robiłam mu te kanapki wieczorem, chowając je do lodówki. Pierwszy ex miał mi to za złe. A żeby się w trumnie zesrał za swoje poglądy i niech się cieszy, że go wtedy tym nożem do chleba nie dziabnęłam w kałdun. O drugim ex nie warto mówić, bo rygor jakby zelżał, a bywały też czasy, że oddawałam się błogiemu nicnierobieniu i wtedy dopiero był raj. Kładłam się spać o czwartej nad ranem a wstawałam około czternastej. Kiedy pracowałam - priorytetem było zaśnięcie o 23.00 - jeżeli z jakichś powodow położyłam się poźniej - miałam przegwizdane. Bo zaczynałam się denerwować, że zamiast ośmiu godzin będzie siedem i z tych nerwów oczywiście nie mogłam zasnąć przez kolejne dwie godziny. I tak mi zostało do dziś. Przylgnęła do mnie ksywa "Suseł" I jak u Szeherezady - pierwszym i jedynym hobby jest dla mnie szezlong :-))) To dobranoc, conie ? a! jeszcze dla Lorenzy - kot w butach