...

Dzisiejszy dzień uroczo spędziłam zgarbiona jak Quasimodo, z oczkami zmrużonymi z wysiłku. Tak, znowu E-bay, psia jego melodia. Zanim się obejrzałam, to była osiemnasta. I z jednej strony to wkurza mnie takie marnowanie czasu, bo znowu kolejny dzień mi uciekł, a z drugiej - co ja lepszego mam do roboty ? Prasowanie Dochtorowych koszul ? Czy może zapierdalanie z odkurzaczem po piętrach, chociaż wczoraj było zapierdalane ? Niech już będzie ten sierpień i przeprowadzka, bo z tej bezczynności można dostać na głowę. Od kompletnego zidiocenia ratuje mnie myśl, że dokładnie za miesiąc znajdę się w Mieście i będę uprawiać lans z torebką, zmałpowaną jak się okazało od Spt. No właśnie. Wyjazd. I tu Houston ma problem. Dwa tysiące lat świetlnych temu - Osobisty ochoczo się zgodził przenieść na 10 dni do nas, żeby opiekować się kotem. Że ślicny kotecek, nie ma problemu, on sobie kompowych gier naznosi i będzie miło spędzał czas, a żywiną się zajmie przy okazji jakby. Co lepsze - sam wystąpił z taką propozycją na pierwsze napomknięcie o naszym wyjeździe. Ja i tak chciałam Pogromcę Gryzoni oddać do hotelu dla kotków, ale porzuciłam zamysł, bo skoro Osobisty zapewniał, że będzie dbał o Moryca, no to po chooj mam kota stresować i oddawać do hotelu ? Szczególnie, że to kot wychodzący jest, a w cattery - wiadomo. Z pokoju hotelowego się nie wychodzi i szlus. I dzisiaj popukałam się znowu w czółko. No głupia baba. Jak but. Ze sklerozą postępującą. Dzwonię do Osobistego w sprawie ebaya, bo zakupy uskuteczniam z jego konta, a przy okazji poruszyłam temat wyjazdu do Polski i opieki nad kociambrem, a ten mi mówi z łaską w głosie, że TYM RAZEM to dla nas zrobi. "A kij Ci w oko", pomyślałam, "nie pierwszy raz mnie robisz w konia, dupku żołędny" i pokiwałam se smętnie łbem. Było nie wierzyć entuzjastycznym zapewnieniom, historia pokazała wyraźnie. No ale głupia baba, tak ? Naiwna i pełna wiary. Pełen pretensji do mnie i do świata głos oznaczal tylko jedno - "mam teraz inne plany i wsadź se tego kota gdzie chcesz, może przyjdę raz na tydzień, a czy u Ciebie mieszkałem i tak nie sprawdzisz, amen!" Przez to wszystko trochę zawaliłam sprawę, bo kot nie ma szczepień i muszę je zaraz załatwić, bo bez tego kota nie przyjmą - ale da się to zrobić w terminie. Całe szczęście, że dowiedziałam się o fochu teraz, a nie tydzień przed wyjazdem, bo wtedy to faktycznie byłaby kacza dupa z marmoladą. A hotel - no trudno. Moryc jakoś przeżyje. I przynajmniej będzie pewne, że nigdzie się nie zawieruszy i że dostanie jeść. Co pod opieką Osobistego nie byłoby takie oczywiste. Nie wiem, co się z tym facetem dzieje. Ma dopiero 43 lata, a takie dziury w mózgu, że nie pamięta o najprostszych sprawach. Jeżeli mu się nie przypomni, że miał gdzieś pójść, albo coś zrobić - jest pewne, że nie pójdzie i nie zrobi. Mam do niego cholerny żal, że zawalił ubezpieczenie Maksa. Zobowiązał się je płacić, jako, że my braliśmy na siebie koszty weta i utrzymania psiny. Płacił przez dwa miesiące a poźniej przestał. To nie byłby żaden problem, gdyby nam o tym powiedział. Przejęlibyśmy i to, tym bardziej, że koszt był niewielki, a Maksio swoje lata miał i ubezpieczenie było jak najbardziej potrzebne. I w momencie, kiedy psiun wylądował u weta, wyszło na jaw, że ubezpieczenie diabli wzięli. I co mnie jeszcze wkurwiło niemożebnie. Na moje rozpaczliwe pytanie - dlaczego nie płacił - zaczął się stawiać i histeryzować, że on kasy nie miał. Kurważesz! Mało brakowało, a dostałby po pysku jak nic. Za ten atak na nas i zachowanie jak z przedszkola. Maksio odszedł. Bez względu na posiadane ubezpieczenie czy jego brak - żadna operacja nie uratowałaby mu życia. Rachunek za badania wyniosł 550 funtów. Zapłaciliśmy. Pieniądze to nie wszystko. Ale ten cierń mi siedzi w sercu. Że Osobisty nie wyprowadził nas z błędnego mniemania, że Maksiun ma ubezpieczenie. Myślę, że kwestia wyprowadzki załatwi wszystko. I że spotkamy się na rozprawie rozwodowej o ile trzeba będzie. A jak nie trzeba będzie to tym lepiej. Dochtor się też ucieszy, bo chociaż lubi Osobistego, to jednak też ma dość życia w trójkącie. Bo Osobisty zawsze się gdzieś w tle plącze. No i znowu wyrzygałam żale. I chociaż szkoda mi Moryca, że odsiedzi 10 dni w pierdlu, to jednak będę spokojniejsza. I tak to. Idę spać. Może uda mi się zasnąć zanim Dochtor zacznie chrapać głośniej od trąb jerychońskich :-)))