...

Euforia z powodu znalezienia pracy opadła mi na tyle, że zdałam sobie sprawę z kilku faktów. Po pierwsze - skończy się rumakowanie i trzeba będzie zwlekać truchło z barłogu o jakiejś 7 rano. Deszcz nie deszcz, wiatr nie wiatr - leźć na przystanek autobusowy i kwitnąć. I najgorsza sprawa. Na samą myśl aż mną wstrząsają dreszcze obrzydzenia i ciary chodzą po kręgosłupie. BIAŁA BLUZKA. Biała. Czyli strój obowiązkowy w firmie. Plus czarny garnitur. Nie miałam w szafie ani jednej białej bluzki. Teraz hurtem zakupiłam trzy. Założylam każdą z nich, paskudnie się przy tym krzywiąc do własnego odbicia w lustrze. Przypomniały mi się akademie ku czci, zobaczyłam siebie jak śpiewam "Czerwone maki na Monte Cassino" wystrojona właśnie w białą szmatę i grzeczną spódniczkę. I jaka czułam się wtedy zniewolona tym strojem. I nieszczęśliwa. I znowu funduję sobie uniform. Mundurek. I nie jest mi z tym dobrze. I pomyśleć, że przez osiem pieprzonych godzin będę przebrana za kogoś, kim nie jestem. Ych. Wzdech. Do dupy, nie ? Jedynym mundurkiem jaki tolerowałam, był ten :-)))) Oesu :-))))))