...

Po dwóch dniach zajebiozy przy komodzie dopadł mnie taki leń gigant, że zmuszam się do pisania tej notki, albowiem każda praca boli. Miejscówa przypomina wóz cygański, brakuje jeno czerwonej pierzyny, bo kupy szmat wywleczone z suszarki malowniczo zalegają w pokoju zwanym szafą. W tym samym pokoju stoi jedno wielgaśne pudło, womitujące pierdoletami, które wypada strategicznie poumieszczać, ale SIĘ MI NIE CHCE. W pralce wirują pokrowce na ektorpa, farbujące się na zgniłą zieleń. Tenże Ektorp rozpirzony na sześć poduch leży w sralonie. A szczątki poprzedniej deski klozetowej, oparte o ścianę w łazience, tworzą awangardowe dzieło sztuki. Kuchnia. Pozwólcie, że przemilczę. Martwa natura w postaci gara po żurku śląskim z jajkiem i niedokladnie zamiecione piórka, które przyniósł rano Morynio. Piórka z pitaszka, rzecz jasna. Pięęękna aranżacja, zaiste. A nad tym wszystkim unosi się subtelny zapach olejku sandałowego. Bo tak. Hm. To chyba jest dziedziczne. Powraca migawka z przeszłości. Maman lepi pierogi, obficie oprószając siebie i okolice mąką. Gdy jeden z pierogów spada z blatu - zostaje celnym kopem odesłany pod ścianę, żeby się pod nogami nie kręcił. Maman szyje. Nici i skrawki materiału SĄ WSZĘDZIE, chociaż maszyna do szycia nie ma nóg i się nie przemieszcza. Maman maluje ramy okienne. Razem z szybami i parapetem. Ilości rozpuszczalnika idą w hurtowe. Domownicy naćpani oparami uciekają jak najdalej od Maman, która, jak zwykle w nastroju do konwersacji przy robocie - gestykuluje zawzięcie trzymając w dłoni pędzel ociekający farbą. To ja z takim dziedzictwem mam mieć zamiłowanie do sprzątania ??? Jasne Się rozpędziłam. A tu prezentujemy Morynia na omszałym Ektorpie :-)))) Co jak co, ale takich pokrowców to INKEA jeszcze w ofercie nie ma. W dodatku z kotem.