...

Pojedziemy chyba jutro do Grejt Jarmuż, bo zapowiada się, że nie będzie pizgać mokrym z góry. Umówiłam już transport - nieoceniony Osobisty nas zawiezie, odwiezie i jeszcze zdjęcia porobi super wypasionym aparatem, co to dla mnie wygląda jak skrzyżowanie statku kosmicznego z lunetą. Dokumentacja fotograficzna morza i plaży być musi, choć to nie ta plaża i nie to morze, ale jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się nie lubi, jak mawiała moja Maman. I tak to. Dokładnie w dzień przeprowadzki stuknie nam z Dochtorem równe cztery lata. Mamy szczęście do przeprowadzek w dziwne dni. Ostatnio Dochtor zamiast pić wódkę na swoich urodzinach to nosił kartony. Tak wypadło, choj bombki strzelił, choinki nie było. I znowu, zamiast iść na dziękczynną kolację w intencji, że żadne z nas nie ukatrupiło tej drugiej strony - będziem nosić ciężary. Taf szit, jak mawiają Anglicy. Kot polazł na rajzę. Ale wystarczy, że wyjdę na próg i zacznę dyszkantem kiciusiować i zawodzić jak baby w kruchcie - od razu leci z ogonem w górze jak u wiewióra. Straśnie przyjazny zwierz. Zadzwoniłam do tutejszego RSPCA i Battersea i wypytałam, kiedy mogę legalnie Miaurycego zaadoptować. Godzina zero wybije 10-go kwietnia. Od weta nie dzwonili. Papierosy nadal smakują paloną gumą. Obcy obecny i bez zmian. A tak jeszcze z sentymentu. Z tamtego pamiętnego roku 2005 zachowało się tylko jedno zdjęcie. Bo cała reszta wyleciała w powietrze razem z komputerem. Nie ma dokumentacji płomiennego romansu, ani kompromitujących zdjęć, kiedy to Panna S wszędzie wtykała swój obiektyw. I zachowało się jedno, jedyne. Ale jakże znamienne :-)))) Równym krokiem przez życie :-) Kij tam, że szliśmy w kierunku skansenu... :-)))