...

Ta mysz, którą widziałam w kuchni parę tygodni temu objawiła się dzisiaj ponownie. Kot był w ogródku, ja czytałam w sypialni, bycząc się na wyrku. I nagle słyszę, że Miaurycy dostał wściku - bo lata w te i nazad na parterze, jakby mu kto piórko do ogona uwiązał. Bawi się, to niech się bawi - myślę. I nawet by mi w głowie nie powstała myśl o zejściu na dół, gdyby nie to, że usłyszałam charakterystyczny dźwięk. Pisk gryzonia. Włosy mi dęba stanęły, wciągnełam gacie na tyłek i chodu na dół. Patrzę, a Maurycy ma w pysku DUŻĄ mysz i ona mu tak zwisa i tylko ogonem rusza. Zanim zemdlałam, spojrzałam uważniej na ten ogon. To nie był mysi ogon. To był SZCZURZY ogon. Miaurycy ucapił szczurze dziecko i trzymał je w pysku z lekka skonsternowany. Patrzył na mnie i zdawał się mówić "i ho ja teha mam zoić, kuhwa, ho ?" Po czym upuścił łup, a łup dał w długą, całe szczęście wzdłuż ściany, gdzie nie stał żaden mebel. Moryc dorwał go powtórnie, potrzymał chwilę w pysku i wypluł. I ten scenariusz wielokrotnie się powtarzał. A to w kuchni, gdzie o mały włos, a szczur zwiałby za pralkę, pokazując nam soczystego faka, a skończywszy na kącie za telewizorem, gdzie kot, szczur i kupa kabli stworzyły jakże malowniczy widoczek. Zadzwoniłam do Dochtora, ale oczywiście nie odebrał. Zadzwoniłam do Osobistego, który obiecał odsiecz. Szczur w tym czasie zdążył się znów przemieścić do przedpokoju, zintegrowany, poki co, z kocim pyskiem. I znowu - został wypluty z rozmachem i resztką sił pognał przed siebie. Akcja dreszczowca przeniosła się do łazienki. Szczur został w niej zamknęty, a Moryc został pod drzwiami na czatach. Przyjechał Osobisty uzbrojony w pudło po odkurzaczu, inwalidzką kulę i rolkę worków na śmieci. Ja pierdolę. Osłabłam jak to zobaczyłam, ale nic. Worki okazały się nieprzydatne, pudło po odkurzaczu za duże. Przydała się jedynie inwalidzka kula. Przyniosłam z szopy małe pudełko po drukarce. Umieściłam w strategicznym miejscu, zaraz obok suszarki, za którą siedziała ta szczurza bida. Osobisty wypłoszył zwierzątko, które w sekundę znalazło się w pudełku. Do płoszenia użyta była kula, którą Osobisty walił w bok suszarki. "Koniec łowów na dziś" - powiedziałam do kota, który rozwalony na ścieżce w ogródku, zawzięcie mył tylną nogę. Otworzyłam furtkę w płocie i wypuściłam szczurka na wolność. Podyrdał powolutku przed siebie. Mam nadzieję, że żaden inny kot z sąsiedztwa nie dorwie biedaka. Pomimo, że nie lubię gryzoni, to jakoś żal mi się tego szczurzego dziecka zrobiło :-(