...

Dziewczyny, módlcie się za mnie i za koty. Za koty nawet bardziej, bo ja to najwyżej, z przeproszeniem, ochujeję. Decyzja zapadła. Kotka z kociętami jutro się przenosi do nas. Dochtor powiedział, że ani dnia dłużej ich u Oksany nie zostawi. Dziś, po południu zadzwoniła moja znajoma Sophie, że ma chętnych na kotki i czy mogą przyjść zobaczyć maluchy. Poszliśmy tam wszyscy. One dwie i ja z Dochtorem. To, co te dzieci wyprawiają z tymi kociętami przechodzi ludzkie pojęcie. Miętoszą, przyduszają, podnoszą za łebki. Zabierają je kotce podczas karmienia. A Oksana zabrania, zabrania, zabrania. Do usranej śmierci. Bez skutku. Nie dociera do tych rozwydrzonych bachorów. Dochtor siedział cicho, ale ja WIDZIAŁAM jak się w nim gotuje. Para mu szła uszami. Wróciliśmy do domu - ledwie zamknęły się za nami drzwi - pooooszło! Powiedział, że są dwa wyjścia. Albo bierzemy koty do nas, albo bierzemy dzieci i cichcem je wysyłamy do babci w Rosji. W pudełku z dziurkami. Przenieśliśmy wszystkie szafy do sypialni. Mały pokój jest pusty. I jest w nim widno i przestronnie. Jutro kupię małą kuwetkę i jedzenie dla maluchów - za tydzień będą już mogły spróbować. Wiem, że będzie ciężko, ale przeżyjemy. Nie ma innej opcji. Dochtor się łamie. Spodobała mu się ta szara marmurkowa koteczka :-)))