...

Dzisiaj jest dobry dzień. Najlepsza Przyjaciółka ma urodziny. Z wiadomych względów nie możemy ich spędzić razem, sztuki teleportacji jeszcze nie opanowałam, a Szkocja trochę za daleko, niestety. Znamy się z Najlepszą, zaraz, ile to już ? Nie wierzę, ale 25 lat. I przez ten czas przeszłyśmy wiele etapów - od zwykłej, szkolnej znajomości, poprzez przyjaźń, aż do siostrzanej niemalże miłości. Bo ja tą moją Najlepszą kocham. I się tego nie wstydzę. Pamiętam, przyszłam po wakacjach do zupełnie nowej dla mnie klasy. I już pierwszego dnia zwróciłam uwagę na wysoką, szczupłą dziewczynę, z włosami koloru starego złota i oczami, które wydawały się tak wielkie, że aż nierealne. Obserwowałam ją z daleka, widać było na pierwszy rzut oka, że nie lubi towarzystwa, że trzyma się z daleka od klasowych trzpiotek-idiotek, które swoim babskim jazgotaniem wyprowadziłyby świętego z równowagi. Ucieszyło mnie to. Obie odstawałyśmy od reszty - ona z wyboru, ja z konieczności, bo status Nowej sprawiał, że cała ta reszta wiała ode mnie jak od zarazy. Kiedyś traf sprawił, że wracałyśmy razem ze szkoły. Okazało się, że mieszkamy 200 metrów od siebie. W sąsiednich blokach. Coś zaiskrzyło. Zaczęłyśmy spotykać się po szkole, ale Najlepsza nie mogła często przyjmować koleżanek. Jej matka była ciężko pracującą kobietą o zszarganych nerwach, a Najlepsza, jak się okazało, miała kilkoro rodzeństwa. Jej siostry były starsze, ale to nie przeszkadzało nam w rozmowach i spijaniu hektolitrów herbaty. A my z Najlepszą stawałyśmy się sobie coraz bliższe. Ona uciekała do mnie od nerwówki i humorów matki, od męczącej czasami obecności sióstr. Strzelały nam do głowy różne pomysły. W pewną Wigilię, w nocy - ulepiłyśmy całą rodzinę bałwanów na skwerze przy naszej ulicy. Najlepsza zgubiła wtedy zegarek, który następnego dnia znalazła. Nie wiem jakim cudem, bo śniegu było zatrzęsienie, ale pamiętam jak się wtedy cieszyła. Przeniosłam się do innej szkoły. Nadal spotykałyśmy się, ale nie tak często. Jej siostry nadal wpadały do mnie na herbatę i wróżby z kart, które serwowała im moja Mama. Po maturze Najlepsza wyjechała ze swoim chłopakiem do Londynu. Udało im się dostać wizy studenckie i pracę. Długo do mnie nie pisała. Od jej siostry dowiedziałam się, że wkrótce będzie miała dziecko, że nie planują powrotu. Napisałam do niej. Dostałam wiadomość, że urodził im się syn. Dziesięć lat później, kiedy porządkowałyśmy moje papiery pokazałam jej ten ozdobny druczek "we have a baby boy" - nie mogła uwierzyć, że wciąż go mam. Nasze drogi splatały się i rozplatały. Była przy mnie, kiedy umierała moja Mama, a mój Ex-Pierwszy wypiął się dupskiem na moją rozpacz. Byłam z nią, kiedy ciężko przeżywała swoje rozstanie z mężem i rozwód. Wypiłyśmy razem niejedną butelkę czerwonego wytrawnego. Przegadałyśmy niejedną noc. Wisiałyśmy na telefonie przez długie godziny, kiedy dopadały nas problemy. Była moim świadkiem na ślubie z Osobistym. Jeździłyśmy razem na wakacje i widzę ją, długonogą, gdy goni własnego syna, z bojowym okrzykiem " synu, bo Cię zniszczę!" Mamunia - terminator. Silna kobieta. Nadal śliczna jak z obrazka, pomimo upływu lat i niełatwego życia. Zawsze w moim sercu. Najlepsza. Kocham Cię Siostro :-) I muszę jeszcze coś dopisać. Obraz Najlepszej, niosącej swe szkła kontaktowe w dwóch kieliszkach po wódce z imprezy do domu - bezcenny :-)))