...

Siedzę, tak sobie pogryzając miętowe dropsy, dzień przecieka mi przez palce. Łażę po znajomych blogach, tu coś przeczytam, tam komentarz zostawię, ot - leniwa niedziela. I pewna notka dała mi do myślenia. Notka o brzydkich ludziach, którzy nagle wyroili się na ulice polskich miast. O ludziach ubranych bez gustu, za to "modnie". I nagle przypomniałam sobie moje pierwsze dwa tygodnie w Londynie. O matkobosko! Na całe życie powinnam wyleczyć się z kompleksów. Głowa latała mi jak na śrubie, niemalże dookoła, bo takiego nagromadzenia szpetoty nie widziałam nigdy wcześniej. I nie chodzi tu o urodę poszczególnych obiektów, a raczej o ogólny obrazek. Ulicami przewalały się hordy Angielek z obrzydliwie białymi nogami, obowiązkowo bez pończoch, bo to maj już był, a więc pełnia lata. Nieważne gabaryty. Czy chuda jak szkielet czy nadludzkich rozmiarów - modne jest mini, więc wszyscy noszą. Chodziłam po mieście z wybałuszonymi oczami, chłonąc każdy szczegół. Za jedną panią szłam przez Shepherds Bush Market jak wiedziona na sznurku. No ale widok był przezacny. Pani miała na sobie rozciągnięty, bezkształtny T-shirt i granatowe legginsy w stokrotki. Im wyżej, tym stokrotki były większe, a na pokaźnym derierre osiągały rozmiar słoneczników. "I ty, głupia kobieto, nie założysz obcisłych spodni, ani krótkiej spódnicy, bo myślisz, że masz wielkie dupsko? Patrz, patrz i ucz się!" - mruczałam po polsku pod nosem, patrząc jak słoneczniki bujają się radośnie z prawa na lewo i z lewa na prawo. Właścicielka kwietnych legginsów nie miała żadnych kompleksów. Jak się później okazało - 90% brytyjskiego społeczeństwa ich nie ma. Podejrzewam, że cierpią również na brak luster w domach. Bo jak wytłumaczyć fenomen piątkowych wieczorów, gdy na ulicę wylegają stada młodych słonic odzianych w cekinowe bluzki i minimalistyczne kiecki, z bladym cycem na wierzchu i apetycznym tłuszczykiem wylewajacym się z nad paska ? Wylegają na żer do nocnych klubów i wabią. Wabią chudzieńkich Anglików, którzy cierpią na zanik pośladków i mają rachityczne nóżki. No nikt mi nie wmówi, że całe to towarzystwo przed wyjściem ogląda się w lustrze, bo nie uwierzę. Mieszkając w UK naprawdę można wyleczyć się z kompleksów. Rozumiem, że tusza może być spowodowana chorobą i nic się nie da zrobić, ale tu zazwyczaj występuje proces odwrotny. Można się wpędzić w chorobę, jedząc codziennie w McDonaldzie i popijając wszystko litrami Coli. Zazwyczaj Coli Light, żeby było śmieszniej. Trochę mi szkoda tych dziewczyn. Chociaż nie powiem. Niezmiennie od trzynastu lat poprawiają mi one humor :-) Dla przykładu ilustracje. I nie jest to fotomontaż. Z drugiej strony,- chciałabym mieć kiedyś tyle odwagi co one. Ale póki co, pozostanę wredną, zapiętą pod szyję suczą w luźnych spodniach :-))) Tylko nie wiem, co będzie w tym Great Yarmouth. Bo tam jest 16 mil plaży... :-)