...

Zryczałam się dzisiaj z wściekłości jak durna pipa. W dodatku nie lałam łez ukryta w zacisznym kącie, tylko na publicznym widoku, co też dołożyło mi się do jeszcze większego wkurwa. Bo małą dziewczynką już nie jestem i trochę jakby nie wypada płakać ze złości i tupać nóżkami. Makijaż mnie się malowniczo rozkitrał po całej twarzy, oczywiście jak zwykle nie miałam chusteczek higienicznych ani nawet kawałka papieru, żeby ten zasmarkany nochal wytrzeć. Parłam przez Gravesend jak okręt wojenny, klnąc Osobistego w żywe kamienie i życząc mu rychłego sparszywienia, oraz bolesnych wrzodów na dupie. A zaczęło się niewinnie. Rano obudził mnie telefon, Osobisty dzwonił z wiadomością, że ma dla mnie receptę na Zyban, mimochodem wspomniał, że Siostrunia wypaliła wczoraj dwa papierosy. Pogadaliśmy trochę nad konsekwencjami popalania, szczególnie,że przez pięć tygodni Siostra trzymała się twardo. No głupio robi, ale to jej sprawa - taka była ostateczna konkluzja. Umówilismy się, że wpadnę do niego w drodze na zakupy,- chciałam do wieczora pożyczyć trochę kasy, bo na moim koncie hulał wiatr z racji, że rachunki wczoraj spłynęły, a zapomniałam Dochtorowi rzec, aby rzeczone konto zasilił gotóweczką. I szlag by trafił moje upodobanie do konwersacji. Bo zamiast wziąć kasę i pójść świzdu-gwizdu, to mnie się na rozmówki zebrało. I na tych rozmówkach zastała nas Siostrunia, która umówiła się z Osobistym, że ją gdzieś tam zawiezie. Zapytała, czy nie palę i trochę zmieszana, powiedziała, że zapaliła sobie wczoraj. A ja ODRUCHOWO powiedziałam, że wiem o tym od Osobistego. I tu nastąpiły sceny dantejskie. Siostrunia wydarła się na Osobistego, że kłapie dziobem to all and sundry o jej postępkach, a ten strzelił FOCHA, obraził się i wyszedł z kuchni. Poszłam za nim, żeby się dowiedzieć o co tak naprawdę chodzi, a ten wyjechał na mnie z MORDĄ. Że specjalnie go wystawiłam przed Siostrunią, że zachowałam się podle i tym podobne kwiatki. O jakem się mogła wkurwić. Podniosło mi sie ciśnienie, złapałam za portfel w którym tkwiła pożyczona przed chwilą kasa i rzuciłam mu te pieniądze na stół z wściekłym "fuck you and your money!". Po czym opuściłam lokal. Rozżalona i wściekła. Wygrzebałam z torebki jakieś drobne, policzyłam, stwierdziłam, że na pastę do zębów i śmietanę mi wystarczy. I w drodze do sklepu tak mnie ścisnęło za gardło, że się poryczałam. Bo mam już dość jego fochów, dziecinady i oskarżania mnie o wszystko co złe. On jest święty. Wszystko było zawsze z mojej winy. To ja pierwsza zawsze przepraszałam i łagodziłam sytuację. Przez całe, kurwa, dziesięć lat. Bo ja byłam ta głupia Polka. Ale skończyło się babcyne sranie. Ja już nie muszę przyjmować jego dziecinnych oskarżeń na klatę. Nie muszę czuć się winna. I dlatego, kiedy usłyszałam dzwonek komórki a na wyświetlaczu pojawiło się "Osobisty" nie odebrałam połączenia. Powiem więcej - po drugim razie wyłączyłam telefon zupełnie. Nosiło mną jak Żydem po pustym sklepie, ale jakoś dolazłam do najbliższego Tesco. Chciało mi się palić jak nigdy wcześniej. Ale opanowałam się. Nie zapaliłam. Chociaż mogłam kupić dziesiątkę fajek zamiast jedzenia. Kupiłam tą pieprzoną śmietanę i pastę do zębów i ruszyłam w stronę domu. Pod domem - niespodzianka. Zobaczyłam samochód Osobistego zaparkowany pod moimi drzwiami, ale jego ani widu ani słychu. Pomyślałam, że pewnie czeka na mnie w środku, bo kiedyś dostał od nas klucze na wszelki wypadek. Na szczęście w domu był tylko kot :-) Tyle co weszłam - zadzwonił telefon. Zgadnijcie kto. Osobisty z dalszym ciągiem focha. Że on za chwilę u mnie będzie. A TAKIEGO WAŁA !!! Rozdarłam się jak przekupa z targu i w dobitnych słowach, okraszonych gęsto brzydkim słowem "fuck" w różnych konfiguracjach, powiedziałam mu, żeby spadał na drzewo a pieniądze wsadził sobie w dupę i podpalił. I że nie zamierzam go oglądać, dopóki nie zmądrzeje. I że mam dość. I pierdyknęłam elegancko słuchawką. Niech się oboje bujają. Siostrunia, idiotycznie przewrażliwiona na punkcie swoich "sekretów" i Osobisty, z wiecznymi pretensjami i obrazą na cały świat. Idę się napić kawy. Już mi lepiej. Terapia blogiem jest bardzo dobrą terapią. Ps: Muszę chyba wyjaśnić, że rzeczona Siostrunia nie jest moją prawdziwą siostrą, bo takiej nie posiadam. To znajoma, która mieszkała u nas przez pewien czas i w której beznadziejnie podkochiwał się Osobisty, ale mu podobno przeszło. Kiedyś dla żartu podałyśmy się za siostry i ksywa przylgnęła. No.